Een gedicht/lied uit De godvruchte Avondmaalganger van Petrus Immens, ter voorbereiding op het avondmaal (te zingen op de wijs van Ps. 128).
Voel ik zo veel gebreken?
Hij, Die mij roept, is trouw.
Die van geen schuld zal spreken,
zo ‘k Hem als Borg aanschouw.
Hij wil zo vaak vergeven,
als ik vergeving vraag;
Hij troost mij in dit leven,
wanneer ik treur en klaag.
Kan ‘k nu geen graagte voelen,
‘k heb nog de morgen niet;
‘k Blijf al dat heil bedoelen,
dat mij de Gastheer biedt.
Hij wil mijn ziel verkwikken,
mij geven brood en wijn.
Zou ‘k dan voor ’t nemen schrikken?
Dit zou ondankbaar zijn.
Nee, ‘k zal de lofzang zingen
van Gods gekruiste Zoon,
Die ’t heil van doemelingen
zo liefd’rijk spreidt ten toon.
‘k Zal aan Zijn dis betreuren
mijn zonden, smart en pijn.
Niets kan mij ’t hart opbeuren,
dan Jezus’ brood en wijn.
Van harte Gods zegen toegewenst, van huis tot huis,
De kerkenraad