In een statig huis aan de rand van de Betuwe woonde de oude notaris. Een man van orde en regelmaat, strak in donkerblauw, zijn woorden altijd afgewogen. In het dorp werd hij gerespecteerd, maar wat er diep van binnen in hem leefde, wist niemand. Hij regelde nalatenschappen, verdeelde bezittingen, noteerde nauwkeurig wie wat kreeg. Hij hoorde verdriet, soms ook ruzie. Zelf bleef hij altijd op afstand. Zijn hart hield hij zorgvuldig gesloten. Op een mistige avond werd hij geroepen naar een oude vrouw die haar einde voelde naderen. Ze woonde in een klein huisje aan de dijk langs de Linge, was weduwe en had geen kinderen. Haar bezittingen waren eenvoudig: wat meubels, wat spaargeld, een versleten Bijbel. Ze lag in bed en met heldere stem vertelde ze wat er met haar spulletjes moest gebeuren. De notaris schreef alles nauwgezet op. Toen keek ze hem aan en zei zacht: “Nu is alles geregeld. Nu mag ik naar Huis.” Hij keek op. “U spreekt daar met grote zekerheid over.” Ze glimlachte. “Niet omdat ik het verdien. Maar omdat Hij genadig is. Ik weet waar ik heen ga.” Er lag geen angst in haar ogen. Alleen vrede. Het bleef even stil. Alleen het tikken van een klokje was hoorbaar. Hij, die zoveel sterfbedden had meegemaakt, had zelden zulke woorden gehoord. Meestal was er angst. Of verzet. Of zwijgen. “Bent u dan niet bang?” vroeg hij onverwacht. “Nee,” zei ze eenvoudig. “De dood is maar een doorgang. Hij heeft het beloofd. En Hij liegt niet.” Weer viel er een stilte. Hij voelde zich plotseling klein. Al zijn nauwkeurigheid, zijn orde, zijn beheersing, wat betekenden ze tegenover deze eenvoudige, vaste hoop? De notaris bleef nog lang zitten. Deze eenvoudige vrouw had iets wat hij, met al zijn kennis en aanzien, miste. Die nacht zat hij in zijn studeerkamer. Voor zich lag zijn Bijbel, bijna ongebruikt. Voor het eerst voelde hij niet de zekerheid van een man die alles regelt, maar de leegte van een ziel zonder hoop en verwachting. Lang staarde hij voor zich uit. Toen stond hij op, vouwde onwennig zijn handen en fluisterde: “O Heere, wees mij zondaar genadig.” En in die eenvoudige bede brak iets open wat hij zijn leven lang gesloten had gehouden.
Van harte Gods zegen toegewenst, van huis tot huis,
De kerkenraad