In de schuur, waar de geur van vers gezaagd hout en lijnolie hangt, zit opa op zijn krukje. Met een vaste hand stuurt hij het gutsmes over een stuk lindehout. Stil en gefascineerd kijkt zijn kleinzoon toe. Krullen vallen als confetti op de grond. „Mag ik het ook eens proberen, opa?” vraagt de jongen zacht. Opa glimlacht, legt zijn mes neer en pakt een klein gutsje. „Kom maar hier, jongen. Hou maar vast.” Dan gebeurt het: Opa sluit zijn grote, warme hand stevig om het kleine kinderhandje heen. Samen pakken ze het heft vast. Met gevoel stuurt opa de hand van zijn kleinzoon over het hout. Het mes glijdt gecontroleerd en trefzeker door het hout; samen maken ze een mooie snede. „Zie je wel, Daan,” zegt opa rustig met een warme glimlach. „Je kunt het, alleen is het mes te scherp en het hout iets te hard. Maar met mijn hand om jouw hand heen lukt het goed en snijd je precies de goede lijn.” Een mooi beeld, toch? Soms voelen voor ons de dagen zwaar aan. Zien we als een berg tegen iets op. Dan mogen we weten: we hoeven het niet alleen te doen. Fijn is het als we het ook zo mogen voelen en ervaren: Er is de Vaderhand die Zich om onze hand heen slaat, die ons leidt en die ons draagt. In die vaste Hand zijn we veilig en geborgen, voor tijd en eeuwigheid. Van harte Gods zegen toegewenst, van huis tot huis,
De kerkenraad