Op een stille ochtend zat een oude man alleen in de kerk. Het licht viel door de glas-in-loodramen en kleurde de lege banken. Een jonge vrouw kwam binnen, zichtbaar gehaast, en plofte neer op de achterste rij. Haar hoofd in haar handen. Na een tijdje stond de man op, liep langzaam naar haar toe en ging naast haar zitten. Hij zei niets. Minuten gingen voorbij. “Waarom zegt u niets?” vroeg ze uiteindelijk. De man glimlachte zacht. “Omdat stilte soms meer zegt dan woorden. God spreekt daar vaak het duidelijkst.” De vrouw zuchtte. “Ik bid al weken, maar hoor niets terug.” Hij knikte. “Misschien luister je naar antwoorden in de vorm van woorden, terwijl ze komen als rust, als kracht om door te gaan… of als iemand die even naast je komt zitten.” Ze keek hem aan. Haar ademhaling werd rustiger. Toen ze weer opkeek, was de man verdwenen. Maar de stilte voelde anders. Niet leeg, maar vol aanwezigheid. En voor het eerst in lange tijd stond ze op met vrede in haar hart.
Van harte Gods zegen toegewenst, van huis tot huis,
De kerkenraad