Hoe wonderlijk… In een van zijn boeken vertelt John Bunyan een bijzonder verhaal. In zijn gemeente woonde een vrouw die trouw de kerkdiensten bezocht. Haar man bleef altijd thuis; hij had niets met het geloof en wilde niet veel van de kerk weten. Toch kwam deze vrouw nooit alleen naar de kerk. Iedere zondag liep haar hondje met haar mee. In de kerk legde het dier zich rustig neer naast haar stoel. Zo ging het week in, week uit. Jaar na jaar. Totdat de vrouw onverwachts ziek werd en overleed. De zondag na de begrafenis verliet het hondje het huis en ging de weg op. Ook de daaropvolgende zondag verliet het dier opnieuw het huis. De man, die zich afvroeg waar het hondje heen ging, besloot het te volgen. Tot zijn grote verbazing liep het hondje de kerk binnen en ging precies op zijn vertrouwde plekje liggen: naast de lege stoel waar zijn vrouw altijd had gezeten. De man was geraakt door wat hij zag. Hij nam plaats op de stoel van zijn overleden vrouw. En die zondag gebeurde er een wonder. Het Woord dat verkondigd werd, raakte zijn hart. Vanaf die dag kwam hij iedere zondag naar de kerk. En naast zijn stoel het hondje. Hoe wonderlijk zijn Gods wegen! Soms gebruikt de Heere middelen waar wij niet aan zouden denken. Zelfs iets uit de schepping kan Hij gebruiken om een mens stil te zetten en zijn hart te openen. Misschien kennen wij ook mensen die, net als deze man, op afstand staan. Laten we blijven bidden. Want de Heere kan een hart dat ongevoelig is voor Hem en Zijn dingen, beroeren en beweging zetten, en Hij is machtig om op Zijn tijd en Zijn wijze een weg te banen naar Zich toe. “Want Mijn gedachten zijn niet uw gedachten, en uw wegen zijn niet Mijn wegen, spreekt de HEERE” (Jesaja 55:8)
Van harte Gods zegen toegewenst, van huis tot huis,
De kerkenraad